1948’de Idaho’da Kunduzlar Neden Uçaktan Bırakıldı?

II. Dünya Savaşı’nın ardından Idaho’da hızla yeni yerleşimler kuruluyordu. McCall kasabasında, özellikle Payette Gölü kıyılarında yeni evler yükselirken bölgenin eski sakinleri de oradaydı: kunduzlar. İnsanlarla bu iri kemirgenlerin bir arada yaşaması giderek zorlaştı. Kunduzların ağaç kemirmesi ve yaptıkları setler meyve bahçelerine, sulama düzeneklerine, çiftliklere ve su sistemlerine zarar veriyordu. Gerginlik büyüyünce Idaho Balık ve Av Hayvanları Dairesi’nden soruna müdahale etmesi istendi.

Dairenin çözümü, kunduzları başka bir bölgeye taşımaktı. Bu hayvanlar daha önce de yer değiştirme çalışmalarında başarılı olmuş, yeni yaşam alanlarında taşkın ve erozyon riskini azaltmak gibi yararlar sağlamıştı. Yaban hayatı uzmanları kunduzların Amerikan peyzajındaki önemli rolünü giderek daha iyi kavrıyordu; bu nedenle onları öldürmek yerine canlı olarak nakletmek istiyorlardı. Idaho’nun ücra bir bölgesinde yeni bir yuva seçildi. Ancak buraya karar vermek kolay, kunduzları oraya ulaştırmak zordu: arazi kamyonların erişemeyeceği kadar engebeliydi.

Daha önce kullanılan katırlarla taşıma seçeneği de incelendi, fakat bu yöntem hayvanlar için tehlikeliydi. Suya bağlı yaşayan kunduzlar doğrudan güneş altında zorlanıyor, yolculuk sırasında aşırı sıcaktan ölebiliyordu. Yolculuğun stresi onları bakıcılarına saldıracak kadar huzursuz edebiliyor ya da yemek yemeyi reddetmelerine yol açabiliyordu. Katırlar ve atlar da bu işten hoşlanmıyordu. Balık ve Av Hayvanları Dairesi çalışanı Elmo Heter, alışılmadık bir öneri getirdi: Kunduzlar uçakla taşınsın.

Heter ve çalışma arkadaşları, hayvanları güvenle taşıyacak bir düzenek tasarlamak için işe koyuldu. Çözüm, tahta bir kutu ve II. Dünya Savaşı’ndan kalma paraşütlerdi. Kutudaki kauçuk bağlantılar, havadayken kapağın kapalı kalmasını sağlıyor; kutu yere değdiğinde açılmasına izin veriyordu. Böylece kutular uçaktan bırakılacak, paraşütler de inişi yavaşlatacaktı. Ekip önce düzenekleri ağırlıklarla denedi. Ardından sıra canlı deneğe geldi: “Geronimo” adı verilen yaşlı bir erkek kunduz, birkaç deneme inişinden sağ çıktı ve daha sonra yeni bölgesine bırakılan ilk kunduzlardan biri oldu.

Uygulama Chamberlain Havzası’nın ücra arazisinde gerçekleştirildi. Uçaklardan toplam 76 kunduz bırakıldı; bunların 75’i sağ kaldı ve yeni bir topluluğun kurulmasına katkıda bulundu. Bir kunduz, kutusundan çıkarken düşüp yaralanması sonucu öldü. İlk bırakılışların üzerinden henüz iki hafta geçmişken bilim insanları bölgede kunduzların etkilerini görmeye başlamıştı: Hayvanlar setler kuruyordu.

Bugün bölgedeki kunduz topluluğu yerleşik ve istikrarlı olduğundan, Idaho Balık ve Av Hayvanları Dairesi nüfus sayımı yapmıyor. Bu nedenle günümüzde yaşayan kunduzların 1948’de paraşütle gelen hayvanların soyundan gelip gelmediği bilinmiyor. Yine de o dönemdeki nakil girişimi ve deney, son derece başarılı kabul edildi. Zorlu araziye ve katırlarla taşımanın risklerine karşı geliştirilen bu sıra dışı yöntem, kunduzları öldürmeden yeni bir yaşam alanına ulaştırdı; hayvanlar da kısa sürede o çevrede iz bırakmaya başladı.